Poznanie przepisów gry jest nie tylko częścią wyszkolenia piłkarza może także dać ci przewagę w ważnych meczach. Jeśli je złamiesz, możesz stracić na rzecz przeciwnika z trudem zdobytą piłkę. 

Odpowiedzialność za egzekwowanie zasad gry spoczywa na barkach sędziego głównego i sędziów liniowych. Podejmują oni decyzje dotyczące spalonych, fauli i niesportowego zachowania, wyrokują, czy piłka wyszła poza boisko, czy któryś z piłkarzy zagrał ręką. Sędziowie mają do dyspozycji szereg sygnałów, za pomocą, których informują o swoich decyzjach pozostałych sędziów, zawodników i widzów.

Sędziowie mają pewną swobodę interpretacji przepisów. Kluczowym elementem tej swobody jest przywilej korzyści. Sędzia, zauważywszy faul bądź inne naruszenie zasad, nie przerywa gry. Kontynuacja meczu przynosi bowiem większą korzyść stronie, przeciw której popełniono wykroczenie, np. kiedy faulowany napastnik uwalnia się od atakującego przeciwnika lub podaje piłkę koledze z drużyny. Stosowanie przywileju korzyści zapobiega wielu przerwom w grze i pomaga utrzymać jej płynność.

Artykuł 11 zasad gry w piłkę nożną wywołuje więcej kontrowersji niż którykolwiek inny. Jego stosowanie uniemożliwia napastnikom czajenie się pod bramką przeciwnika w oczekiwaniu na podanie. Oparta na atakach i kontratakach gra jest bardziej widowiskowa. Podstawowe założenie tego przepisu jest proste: 

Zawodnik jest spalony, jeśli w chwili podania piłki znajduje się bliżej linii bramkowej przeciwnika niż piłka i co najmniej dwaj przeciwnicy.

Zawodnik nie jest spalony, jeśli znajduje się na własnej połowie boiska albo kiedy przyjmuje piłkę bezpośrednio po rzucie od bramki, rzucie rożnym bądź wyrzucie z autu. 

Podstawianie nóg, popychanie bądź przytrzymywanie przeciwnika to tylko niektóre z wykroczeń uznawanych za faul. Zespół, przeciwko któremu zostały one popełnione zyskuje rzut wolny bezpośredni lub rzut karny, w zależności od miejsca, gdzie doszło do faulu. Do przewinień, za które przyznawany jest rzut wolny pośredni, należy między innymi celowe opóźnianie gry. Pełna lista przewinień uznawanych za faul jest zawarta w przepisach gry.

Żółta kartka i upomnienie. Oba terminy oznaczają to samo. Sędzia podnosi żółtą kartkę, po czym zapisuje nazwisko i numer zawodnika w swoim notesie. Niesportowe zachowanie np. umyślne wykopnięcie piłki w stałym fragmencie gry lub cyniczna, celowo niebezpieczna gra często skutkują wyciągnięciem przez sędziego żółtego kartonika. Powodem upomnienia może być także powtarzające się naruszanie przepisów gry.

Na boisku emocje często biorą górę, ale nie usprawiedliwiają w żadnym stopniu zawodnika, który uderza przeciwnika albo obraża sędziów. Jeśli popełniłeś któreś z tych wykroczeń albo zepsułeś przeciwnikowi oczywistą okazję do zdobycia bramki faulując bądź chwytając piłkę w dłonie, możesz spodziewać się czerwonej kartki. Dwie żółte kartki też zmuszają ciebie do wcześniejszego pójścia pod prysznic. Zawodnicy odprawieni z boiska wyrządzają swej drużynie niedźwiedzią przysługę.

Sędziowanie to ciężka praca. Arbitrzy muszą oceniać szybką, dynamiczną grę, przez co najmniej 90 minut. Decyzje muszą być podejmowane na miejscu. Ani sędzia główny, ani liniowi nie mogą skorzystać z luksusu powtórek w zwolnionym tempie. Są oni zwykłymi ludźmi i zdarza im się popełniać błędy. Nawet, jeśli uważasz, że sędzia podjął złą decyzję, nie próbuj jej kwestionować, nie usiłuj też wpłynąć na jej zmianę. Decyzja sędziego jest zawsze ostateczna.