Historia nowożytnej piłki nożnej liczy sobie niecałe 120 lat. Pomimo to ludzie już od kilku tysięcy lat znali sztukę gry w piłkę nogami. W całym szeregu kultur różnych ludów, w tym sporej części jeszcze z czasów przed narodzinami Chrystusa, zachowały się świadectwa prawdziwej namiętności do piłki. Dzięki starożytnym rysunkom nagrobnym można się dowiedzieć, że w Egipcie już 2000 lat temu kopano piłkę. Dokładnie przekazuje to "Kodeks krowy Ts'uh". W opisaną w nim grę grali żołnierze cesarza chińskiego. Jako piłka służyła skórzana kula wypełniona piórami i włosiem. Zagrywano ją nogą do kosza podobnego do stosowanych dzisiaj w koszykówce. 500/600 lat po narodzinach Chrystusa opisano w Japonii po raz pierwszy Kemari, grę, w którą się gra do dzisiaj przy okazji różnych uroczystości religijnych. Okrągłą piłkę czci się w formie gry jako symbol słońca. Gracze stoją ustawieni w kręgu i próbują zręcznie utrzymać piłkę w powietrzu. Oczywiście i w starożytnej Grecji oraz Imperium Rzymskim znano podobne do futbolu gry. Do dzisiejszych czasów zachowały się wzmianki o greckim "Episkyros", czy też o rzymskim "Harpastum" bądź też "Calcio". Podczas swoich wypraw wojennych Rzymianie musieli przynieść ze sobą te gry na Wyspy Brytyjskie. W nowożytnej Anglii i Szkocji między VIII a XIX wiekiem narodziła się ogromna pasja do gry w piłkę. Grały ze sobą często bez żadnych reguł i nie przebierając w środkach, całe wsie i miasteczka. Piłkę kopano w miastach na ulicach, na wsiach zaś - nawet na uprawianych polach. Słabość do gry była tak wielka, że młodzi ludzie często zaniedbywali swoje obowiązki. Dorośli zakładali się o wyniki rozgrywek, co było zakazane. Jakby tego wszystkiego było mało, grano tak ostro i bez opamiętania, że ciągle po zakończonych spotkaniach dochodziło do ekscesów. Skutkiem tej namiętności były wielokrotnie w XIV i XV wieku ogłaszane przez burmistrza Londynu oraz przez Królów Anglii i Szkocji Zakazy uprawiania tej "bezproduktywnej gry". Jednak, jak pokaże czas, nie mogło to w żaden sposób powstrzymać rozwoju futbolu w Anglii i Szkocji.

Podczas, gdy sięgające starożytności początki i wczesne stadia rozwoju piłki nożnej w większej części pozostaną w mrokach historii, rozwój nowożytnej ery futbolu można prześledzić już precyzyjnie. Kolebką współczesnej piłki nożnej jest Anglia. W słynnych angielskich "Public Schools" powstało wiele podobnych do futbolu gier, które miały służyć celom wychowawczym. Zasłynęły z nich szkoły w Eton, Harrow, Winchester i przede wszystkim w Rugby, gdzie dr Thomas Arnold stworzył pierwsze obowiązkowe reguły gry. W Rugby można było ostro atakować przeciwnika i nosić piłkę w rękach. We wszystkich pozostałych szkołach dozwolone było jedynie zatrzymanie go ręką, gdyż ówczesne słabe umiejętności techniczne zmuszały do tego. Po długich i gorących dyskusjach jedenaście londyńskich klubów i szkół założyło w "Free Mason's Tovern" stowarzyszenie futbolowe gry w okrągłą piłkę, które było pierwszym związkiem piłki nożnej na świecie. 8 grudnia 1863 r. doszło do ostatecznego zerwania z przedstawicielami Rugby, którzy założyli własny związek. Od tego momentu datuje się dalszy burzliwy rozwój tej gry. W 1871 r. współzawodniczyło ze sobą o pucharowe mistrzostwo Anglii już 50 klubów. 30 listopada 1872 roku Anglia i Szkocja po raz pierwszy zagrały mecz międzypaństwowy w Glasgow. Ku zadowoleniu wszystkich wynik tego spotkania pozostał nie roztrzygnięty 0:0. Już w roku 1878 rozegrano w Sheffield pierwszy mecz na sztucznie oświetlonym boisku. W 1885 roku zalegalizowano w Anglii profesjonalny futbol. W roku 1889 założono w Holandii i w Danii pierwsze poza Wyspami Brytyjskimi narodowe związki piłki nożnej, które powstały po utworzeniu już w 1873 r. szkockiego, w 1875 r. walijskiego, a w 1880 r. irlandzkiego związku piłki nożnej.

Korzenie futbolu nikną w zamierzchłej przeszłości. Ponad 2000 lat temu w kulturze chińskiej, japońskiej, greckiej czy rzymskiej istniały zabawy polegające na wkopywaniu lub wrzucaniu piłki do bramki. Później, w średniowieczu, na ulicach wielu miast i wiosek dochodziło do dzikich rozgrywek między dwiema drużynami o nieograniczonej ilości zawodników. Świński pęcherz albo wypchana zwierzęca skóra służyły jako piłka. Dopiero w XIX wieku rozgrywki piłkarskie zostały uporządkowane według określonych reguł.

   W roku 1863 przedstawiciele jedenastu angielskich klubów piłkarskich spotkali się w Freemason's Tayern w Londynie, aby utworzyć Związek Piłki Nożnej. Wcześniej setki szkół i klubów uprawiających futbol kierowały się swoimi własnymi zasadami. Niektóre drużyny dopuszczały podcinanie przeciwnika albo chwytanie piłki w ręce. Z tego chaosu Związek Piłki Nożnej wykreował jednolity zestaw reguł. W ciągu dekady do Związku dołączyły organizacje futbolowe z Walii, Szkocji i Irlandii. W roku 1882 te cztery związki utworzyły Międzynarodową Radę Stowarzyszeń Piłki Nożnej (IFAB). 

   Pod koniec XIX wieku piłka nożna rozprzestrzeniała się na całym świecie jak pożar lasu, przenoszona z miejsca na miejsce najpierw przez brytyjskich kupców i żeglarzy, a następnie przez podróżników z całej Europy. Z Austrii do Brazylii, z Węgier do Rosji - w ciągu 20 lat na przełomie wieków dziesiątki krajów tworzyły drużyny, rozgrywki i związki piłkarskie. W roku 1904 Francja i sześć innych państw europejskich, zmęczonych nieudolnością IFAB, utworzyło Międzynarodowy Związek Piłki Nożnej (FIFA). Futbol stał się prawdziwie międzynarodowym sportem.

Aż do lat 40.XX wieku piłki i obuwie piłkarskie były wykonywane z ciężkiej, szybko przemakającej skóry. Na mokrym boisku zarówno piłka, jak i buty defasonowały się i stawały się coraz cięższe.

Nagolenniki wynalazł Samuel W. Widdowson w roku 1874. Widdowson był napastnikiem NottinghamForest, w roku 1880 grał w reprezentacji Anglii .

Angielscy piłkarze po raz pierwszy założyli reprezentacyjne koszulki w roku 1872, w meczu ze Szkocją. Wcześniej odróżniano drużyny po czapkach. Od tamtej pory czapki są nagrodą za grę w reprezentacji.

   Wiele narodów ma bardzo dawne tradycje piłkarskie sięgające nawet do ubiegłego tysiąclecia. Zaczęło się... oczywiście na wyspach brytyjskich, od... kopania duńskiej głowy. W VIII-IX wieku Duńczycy najeżdżali wielokrotnie Anglię. opanowali jej część, podporządkowali sobie. Nigdzie nie kocha się najeźdźców. Nic więc dziwnego, że miejscowi chłopi natrafiwszy w polu czaszkę poległego wroga, zaczęli ją kopać. Zrodził się ludowy obrzęd. Wkrótce czaszkę zastąpiono krowim pęcherzem. Gra szybko się rozprzestrzeniła. Rozgrywano mecze pomię­dzy sąsiadującymi wsiami, miasteczkami. Opracowano przepisy, regulaminy. Szło o to, aby piłkę umieszczoną w połowie drogi przerzucić na stronę przeciwnika. Potem wprowadzono pola ograniczone, co dało początek boiskom. Pęd do futbolu był tak wielki, że król Henryk II specjalnym edyktem zabronił gry, bo odrywała ona pospólstwo od bardziej potrzebnego państwu - strzelania z łuku. 

   Zakaz ten trwał ponad 400 lat. Nie wszędzie go przestrzegano. Przez kilka wieków na prowincji z pokolenia na pokolenie przekazywano przepisy, ogólne zasady i odbywały się piłkarskie misteria. Z czasem rozwój piłkarstwa poszedł w dwóch kierunkach. Jeden dopuszczał używanie rąk - powstało rugby. Drugi nakazywał posługiwanie się wyłącznie nogami - narodziła się piłka nożna. Ta okazała się bardziej prężna. Już w 1863 r. powstał Angielski Związek Piłki Nożnej, a dopiero w osiem lat później Unia Rugby. Zaczęto ustalać przepisy. Organizować zawody o puchar, o mistrzostwo ligi, rozgrywać mecze międzypaństwowe.